bıktım usanmaktan

iyi ki doğdun abicim...

2012-01-14T22:46:00.001+02:00

kızan...
ne büyük rakam olum 24..
senin 24 yılını yirmidört cümlede anlatma fikriyle oturmuştum klavyenin başına. sonra bir düşününce dedim ki virgüllerle başımız derde girer, bitmez o cümleler, uzar gider. vazgeçtim.
bodoslama anlatıcam aklımda ne varsa. akıl dediğime bakma, iki dubleden sonrası hep derinlerde olup yüzeye çıkanların toplamı ne de olsa.

kim demişti hatırlamıyorum ama ne güzel demiş;
"sarhoşken söylenen her şey önceden düşünülmüştür"

be kızan, hiç mütevazılığa yer yok bu boş sayfada.
bilse trakya, anlasa, gurur duyardı bizle. annemle babamla gurur duyardı. ayıplamamayı, bir kalıba sokmamayı becerebilseydi trakya...

önce burada, bilmeyenlere bir trakya güzellemesi yapmalı, hem de ne güzelleme.

"bu çeşmeden ortumlan ayvan sulanmaz"

tüm eksiklerine rağmen, kendi eksikliklerini görmez trakya ve en üstün onlardır ve kuralları vardır o coğrafyanın,

dışardan geldiysen "anadolulu"sundur, öyle küçümserler ki anadoludan gelmediğime şükrettiğim olmuştur..

senin esmerliğini, hep buna bağlarım ben iki dubleden sonra...

bilirsin, normal olmak, kalabilmek kolay o topraklarda.
okuyabildiğin kadar oku, kaytarabildiğin kadar kaytar askerlikten, kürtlere, senden olmayana sallayabildiğin kadar salla, atatürk'ü eksik etme meydanlarda, meze et her sofraya,
doktor olmaya çabala, örtmen olmaya çabala. olmazsan olma ama çabala işte. algida fabrikasına ya da aymar'a gir, gir ki mahallenin evlenilecek adamı ol.

....

biz mi onları değiştirdik yoksa onlar mı hazırlardı da bizim yüzümüzden bu karaktere evrildi bilemiyorum. bu karaktere evrilirken, -onlar kalıplarının dışına çıkarken farkedememiştim bunu- ama annem ve babam "biz ne istediysek onu yapanlar" kimliğine ulaştığı için sen şu an "def-i hacet" adında alt-üst kültür dergisi çıkarmış bir adamsın.

belki birkaç sene önce yazmış olsam bu yazıyı sana " onların bizim baktığımız yöne bakmaya hazır olmalarının kıymetini bil" yazısı olurdu bu. ama artık seni daha biliyorum. daha işte. sıfatını sen koy.

sen hatırlatmıştın... en fazla on iki yaşındaydım, evde bir futbol sezonun tamamını canlandırıp fenerbahçe'yi değil de bursaspor'u şampiyon yapardım adil olsun diye ben oniki yaşımda bunu yapardım da sen de 6 yaşında neden demezdin, doğrusu, adil olanı buydu çünkü...

ben buradan yola çıkıyorum aslında. gayet basit, dar olduğunu bile bile bu pencereden yola çıkıyorum. başka türlüsü pekala mümkünken hatta makbulken bursaspor'u şampiyon yapmamıza neden olan her neyse, şükrediyorum onun için.

sana sevgiden bahsetmem, benim için öneminden bahsetmem yersiz çünkü kardeşlik tüm dillerde bu ya da benzeri cümlelerle anlatılırdı.

her ne kadar doğum gününü unutmuş gibi bile olsa, seni, senin olduğun şeyi, dönüştüğün şeyi saygıyla, övgüyle karşılayan, senin yazdığın her şeyde böbür böbür böbürlenen bir abin olduğunu unutma ya da bil diye yazdım bunca şeyi.

iyi ki doğdun abicim.
sen çok sevmem desen de onunla bitireyim istedim:

" biliyoruz
neyi bölüştüğümüzü,
konuşmasak da..."

21 Temmuz 2011- Tepki veren Fenerbahçe ve umutlarım...

2011-07-22T17:20:00.001+03:00

aykut kocaman'a "kocaman umutlarımızın sahibisin" demeye, gökhan gönül'e, alex'e "biz gördük, biliyoruz, sizin akıttığınız her damla ter kutsal bizim için, gerisi fasa fiso" demeye, basına "siz yavşaksınız" demeye gittim dün gece kadıköy'e.

aziz yıldırım maskelerinin ardında gördüğüm manzara istediğim, özlediğim fenerbahçe için fazlasıyla umutlandırıcıydı benim için.

"çileli, derdi olan, tepkisi olan, otoriteyle sıkıntısı olan" fenerbahçe'yi görmenin sevinciyle ayrıldım dün gece stattan.

ilk 15 dakika boyunca kimsenin sahadaki kadrodan haberdar olmadığı , basın tribünü boşaltılana kadar o tarafa dönerek, rahatsız etmeye devam eden ve arada çıkan çatlak seslere-bugün maç izlemeye gelmedik-
diyen taraftarlar beni umutlandırdı.

yıldırım ve ekibi suçlu bulunsa da bulunmasa da uzun yıllardır "büyüklük"ten başka bir şey söylemeyen taraftarımız için bir değişimin başladığını gördüm orada. ve çok mutlu ayrıldım.

yıldırım suçlu bulunduğunda ve taraftarlar buna delillerle ikna edildiğinde bu çileli ve tepkili hal devam edecek ve daha da güzeli aziz yıldırım'a duyulan biat sonlanmış olacak.

şike olmadığı anlaşıldığında ya da ispatlanamadığında ise aziz yıldırım bir kadıköy tanrısı olacak ama otoriteye ve buna hizmet edenlere karşı tepki de güçlenerek devam edecektir.

büyüklükten başka bir şey söylemezken pek içimden gelmiyordu açıkçası tribünde olmak. ama şimdi maç olsun diyorum maç olsun da küfredelim bir şeylere...

benim fenerbahçe'm şike yapmaz...

2011-07-07T11:27:00.002+03:00

kim değiştirdi bu öykünün kahramanlarını..

ne güzeldi her şey...biz futbolu sevenlerin hikayesi anlatılıyordu ya da bize hoş gelen yerlerini okuyorduk bu serüvenin. ne güzel okuyorduk.

bazı satırları okumamaya, ya da üzerinde düşünmemeye öyle alışmıştık ki..

bizim sevdiğimiz futbolun içinde olmaması gereken olaylar, demeçler olurdu da duymazdan gelirdik ya da ufak tefek homurdanıp hiç olmamış gibi devam ederdik..

kim kime koydu'dan fazlasını, derinini konuştuk çoğu zaman ama şimdi bakınca farkında olmadan izin verilen kadar açılabilmişiz..

aklıma gelince gözümü kısıp utandığım anılarım var benim. o an yerin dibine geçerim zihnimde. çok uzun sürmez ama açarım gözümü, iyi bir adam olduğuma, bir anlık birşey olduğuna inancım ve sağlam dayanaklarım vardır. açarım gözümü.

"aziz yıldırım bundan böyle bir simgedir."

aziz yıldırım'ı düşününce gözünü kapatıp, bu kadar kolay sıyrılamazsın hemen, kendinde olduğu gibi emin olarak güvenle açamazsın, gördüklerinden kaçarak açarsın gözünü..

ama sonra güzel birşey bulursun hemen düşünecek. gökhan'ın omzundaki sakatlığı düşünürsün, buna aldırış etmeden, basit bir taca çıkan top için omuz omuzadan sakınmayışını getirirsin gözlerinin önüne, tebessüm edersin.

işte, içindesin çemberin...

daha önce "neden sadece fenerbahçe inceleniyor"'u sordum, şikenin cezasız kalmaması gerektiğini ama son sene baz alınacaksa tarbzonspor'un da incelenmesinin adil olacağını anlatmaya çalıştım.

sonra birden düştü jeton," herkes yapıyor neden aziz yıldırım'ı, fenerbahçe 'yi suçluyorlar" diye ortalıkta dolaşmak, hizmet etmekti çembere, aziz yıldırım'a.

benim fenerbahçe'm şike yapmaz. azizler yapar, ali şen'ler yapmıştır daha önce ama benim tuttuğum takım başka...

dün diarra gelmez ki bize diye hayıflanırken, bank asya'da, herkes gittiğinde mesela gökay kaptan olsa mı diye aynı ölçüde kafa kurcalayacağım fenerbahçe için.

sevgiye, tutkuya değinmiyorum bile..

şimdi ayrışma, elenme, nicel olarak azalıp nitel olarak artma günü...

"şampiyonlar ligi'nde veya her sene şampiyonluğa oynayan fenerbahçe"yi tutanlarla, önündeki bu sıfatlardan bağımsız olarak bu takımı destekleyenleri görme günü.

bank asya'da "-30'lu ya da değil" bu güne dek almadığım kombinemle tavşanlı linyit maçına çıkma günü.

diyorlar ki düşüremezler.. düşürsünler, düşürmeliler de..daha önce kim yaptı kim etti'yi geçtim. baş aktör'ü hapse tıktıklarında kimse yeltenemesin diye bundan sonra cezalarını çeksinler.

fenerbahçe'nin küme düşürülmesine neden olan kara adamlar olarak alsınlar tarihteki yerlerini..

olmaz ya belki bu kulübün sevdalıları şapkalarını önüne koyarlar bu kez padişah yapmazlar aziz gibileri. dokunulmaz yapmazlar.. olmasın şampiyon, 17'de 16 yapmasın ama aykut'umuza güvendiğimiz gibi güvenelim başkanlara da.

hani herkesin ağzında ya "milad olsun bu olay türkiye futbolu için" cümlesi..

tarftarlar için milad olmalı bu süreç aziz'leri demirören'leri, polat'ları, gürsoy'ları, odyakmaz'ları, mehmet ali yılmaz'ları, şekip'leri ne yazık ki saymakla bitmeyecek olan nicelerini baştacı yapmasın kimse bundan sonra başarı uğruna.

başarının kıstas alınmayacağı bir futbol olsun bundan sonra keşke.

ahlak için, onur için her yol mübah olsun sadece..

herkes şapkasını alsın önüne, bir düşünsün. yüksek sesle bir tekrarlasın şu cümleyi

"bu bizim eserimiz".

Sırrı Süreyya Önder'in arkasında bir Zayıf Halka...

2011-05-20T11:57:00.003+03:00

oyumu özgürlük ve demokrasi platformu'na, platformdan dolayı değil sırrı süreyya'dan dolayı vereceğim.

"platform'a rağmen" değil anlatmak istediğim, platformu bilmiyorum sırrı süreyya önder'i biliyorum. o ne zaman çok kızar, ne zaman çok güler, ne zaman çok üzülür, ne zaman çaresiz hisseder bilirim gibi geliyor.

ama daha önce de yazmıştım; bir oluşum'a bir kişiye bağlanabilme yetimi yıllar önce fenerbahçe'yi tutma kararım sonrasında yitirdim, kotam doldu sanırım. başka hiç bir kişi ya da kuruma bağlanamayan, kitlesel hareketlere katılamayan, üye olamayan, üye olsa da, bağlı olamayan bir adam oldum çıktım. 1 mayıs'ta içinde bulunduğum grupla slogan atarken, havaya kaldırdığım yumruk benim değilmiş gibi, yabancı gelir indiririm.

tezahürat ederken tribünde sesten, kalabalıktan uzaklaştığım çok olmuştur.

sırrı süreyya'yı dün gece siyaset meydanı'nda izlerken yine aynı şeyi yaşar gibi oldum. 3 saatin sonunda, daha emin ama daha az bağlı olarak kalktım televizyonun başından. siyasi açıdan en çok bağlı hissettiğim adam hakkında soru işaretlerim vardı artık.

anadilde eğitim artık ülkücülerin bile dillendirdiği bir istek. bunu zaten geçiyorum.

emek, barış, özgürlük söylemleri içi ne kadar söylenirse söylensin içi boşaltılamayacak söylemlerdir. ne kadar çok dillendirilirse o kadar iyidir.

Kürt sorunu, işkenceler, darbeler, akp'nin bir statüko aracı haline gelmesi, böyle şey mi olur bu devirde'ler, insan hakları, açlık, yoksulluk, işsizlik, adam kayırma, dini alet etme, yobazlık, kadını hiçe sayma falan filan... bunların tamamında hemfikirim sırrı süreyya ile. hatta fikrimi değerli kılan, dinlenilir kılan şey kendisi gibilerin anlattıkları, yaşadıklarıdır.

bu yüzden olmalı o mecliste.

ancak buraya kadar bir mürid huzuru, sükuneti içerisinde dinleyen kendimden bana bir soru geldi,
fikirleriniz aynı, peki sınırınız?

"BİJİ KÜRDİSTAN"

ben kürdistan'ı pkk'nın ve bu söylemi kullanan diğer kişilerin bir istekten çok bir metafor, bir simge olarak kullandıklarını düşünüyorum. şu anda böyle bir ayrılmanın, belki en saçma yerden, fayda açısından bakıldığında dahi elle tutulur bir istek olduğunu düşünmüyorum.

barış olsa, bölgeye yatırımlar olsa, mesela bir trakya seviyesine gelse bölge. ve deseler ki "biz ayrılıyoruz". ne hissederdim diye sordum kendime? hiç. orda yaşayan insanların ne umursadığından başka hiçbir şeyi umursamayacağım için, hiç bir şey hissetmezdim.

"SAYIN ABDULLAH ÖCALAN"

"sayın abdullah öcalan" ...işte asıl farklılık burada başlıyor. terör şart mıydı? elbette. bu gün siyaset yapabiliyorsa kürtler, kürt olabiliyorsa kürtler., bu pkk sayesinde olmuştur. nefret'le de olsa ülke gündeminde yer edinebilmiş, sahi ne istiyor bu adamlar dedirtmiştir sonunda. terör zaten böyle işler dünyanın her yerinde. teröristler intikam için öldürmezler, talep etmek için terör yaratırlar.

ancak yine de "kürt halkının lideri sayın abdullah öcalan" diyemiyorum, sırrı süreyya'nın bu söylemini haklı çıkaramıyorum vicdanımda. her ne kadar konu özgürlük hak ve talepleri olduğunda naif bakış açısının karşısında olsam da kurunun yanında yaşın da yanabileceğini kabul etsem de.

bunu kabul ederken, daha doğru ellerde bu kürt hareketi çok daha az can kaybıyla daha kısa sürede sonuç alabilirdi. örneğin şu andan itibaren tamamıyla siyasi arenaya taşınması, pkk'nın belki "bakın yine aynısı olur" tehdidi için varlığını sürdürmesi gerekirken, siyasi arenadakilerin ellerini zayıflatmaktan başka bir işe yaramamakta ne yazık ki.

ÖNCE KÜRTLER SONRA SOSYALİZM

en büyük soru işaretlerim sırrı süreyya önder ile"önceliğimiz kürtler" noktasında.
bir sosyalistin öncelikleri hakkında ahkam kesecek değilim hele ki bu kişi sırrı gibi bir adamsa. ne yazık ki vekil edebilecek başka bir sosyalist oluşum olmadığı ve bu oluşumun önceliği "kürt sorunu" olduğu için Sırrı Süreyya'nın da bu rüzgara kapılıp gittiğini düşünüyorum. dün gece biri hes'ler hakkında niye konuşmuyorsunuz, sınıfsal farklılıklar, gelir adaletsizliği sizin sosyalizminize girmiyor mu manasında bir şeyler sordu. kayda değer bir yanıt vermedi. ama ne düşündüğünü biliyor ya da tahmin ediyor olduğum için, içim rahat ne düşündüğü konusunda. o ufuk açar bize bu konularda.

kürt sorunu içerisinde kaybolmasından korkmuyor değilim. içinde kaybolabileceğini bile bile göze aldığını düşünüyorum da aynı zamanda. "barışa en ufak bir katkısı olacaksa" diye çıktığı bu yolculukta sonuna kadar destekçisi olduğumu not düşeyim istedim.

uzun uzun not düşeyim istedim.

Zayıf Halka...

2011-03-09T11:06:00.000+02:00

Ben zayıf halkayım, eğer bahsedilebilirse bir zincirden en zayıf halkasıyım bu zincirin. umarım toplam gücü en zayıf halkanın gücüne eşit/bağlı değildir bu kez.

Her isyan, adalet ister, değişim ister ve bu isteklerinin gerçekleştiği ana duyulan özlemle bu umutla ayakta durur.
umuda dayanır.
cemaatler ya da yel değirmenleri, hükümetler ya da vatandaş da denilen kullar... karşında kim olursa olsun, ne kadar güçlü olursa olsunlar isyan isyandır ve umut taşır.

Ne yalan söyleyeyim düşünsel olarak da zaman zaman eylemsel olarak da parçası olduğum/olacağım bu adalet isteğinin en zayıf halkasıyım. Umut taşımıyorum içimde. Değişime, bunu yapanların, tertipleyenlerin cezalandırılacağına en ufak bir paye vermiyorum.

yine de...

daha önce çok defa yazdım üşengeçliğe, aylaklığa, hareketsizliğe övgüler bu blogda.
ama şimdi o zaman değil sanki...
bir şeyler dürtüyor beni, git diyor, bir kişi bir kişidir diyor, yumruğunu havaya kaldır, bağır bağırabildiğin kadar diyor...

Bu yüzden pazar günü saat 12.00 de galatasaray'da buluşulmalı, bağırılmalı...

hikayeyi bilirsiniz, çocuğum bana "baba sen o zaman ne yaptın bunu durdurmak için" derse ağzının ortasına yapıştırırım bir tane, pis dalarım o çocuğa. tutup da demem ki gittim ben bağırdım, anlattım, çabaladım ama neyi değiştirdi ki. bak işte değiştirmedi demem.

bunu çocuğuma dememek için bile olsa, ağzına vurma hakkını elde etmek için bile olsa sadece, pazar günü galatasaray'dayım.
Gazetecilere Özgürlük Platformu'yla birlikte. 12.00'de.

sıradanlığa övgü... The King's Speech

2011-02-11T10:27:00.001+02:00

hande, bak bunu izleyelim hem birsürü dalda oscar'a aday hem de helena bonham carter oynuyor dediğinde ifadesizliğim şaşırtmıştı onu ama sanırım araya başka bir şey girdi ve film başladıktan sonra anladım ne demek istediğini.. marla singer'dı o.. sokakta yürürken arkasından jack ile birlikte baktığımız...

aslında uzun uzun yazmaya gerek var mı biliyorum bir sadelik ziyafeti the king's speech...

kendi halinde muhteşem bir adamın - geoffrey rush- , bir başka adamı - colin firth- muhteşem bir kral haline getirmesinin öyküsü bu. sesi olmayan bir adamdan halkın sesi olan bir kral yaratmasının ya da içindeki çıkarmasının öyküsü.

I have a voice !!!

kral kekeledikçe tıpkı babası gibi "ha gayret" derken buluyosunuz kendinizi biraz ıkınsa olucakmış gibi geliyor.

en son ne zaman böyle hissettiğimi hatırlamıyorum ama ılık ılık akıyor film, o pastellik, o pis ingiltere havası ve müzikler hepsi birbirine geçmiş, hepsi birbirine bilerek eklenmiş, tam olmuş.

kralın küfrettiği sahne bende pembe panter'de Steve Martin'in ingilizce öğrenme sahnesi etkisi yaratacağa benziyor, açıp açıp izlerim diye düşünüyorum.çok eğlenceliydi.

- do you ever us the "f word" ?
- fornication?

"oscar'a aday olan tüm filmleri izlesek mi" düşüncesinin ilk adımıydı bu...12 dalda aday.. dediğim gibi ilk basamak bu, o yüzden ahkam kesmem için erken ama colin firth'ten en iyi erkek, geoffrey rush'tan da en iyi yardımcı erkek oyuncu ödülünü da ha fazla hakedebilcek performansları dört gözle bekliyorum.

son olarak:

ne oluyorsa sanırım bu yüzden oluyor oralarda ya da ters açından yaklaşırsak bizde bazı şeylerin olmama olamama nedeni bu...

kekeme bir kralınız olucak, babasının ölmeden önce acz içinde olduğunu göstereceksin, büyük kardeşin herkesin sevgilisi bir kadın için krallığı geri verebildiğini de içine katabileceksin...

bizde olsa'ya girmiyorum. olmaz bizde..

iyi ki doğan bilader'e...

2011-02-04T11:06:00.000+02:00

Şimdi bilader,

Bilirsin bi işin en çok ertelemesini severim… ki doğumgününe denk geldiği için anlamlandırabilirdim de…ama inan denk geldi. Bugün yarın olacaktı…

Şimdi düşünüyorum da hep yakındık ya biz, sen orda yokken de “bilader olsa anlardı” ya eskiden de… ki bilader bile değildik.. ama sonra bişey oldu,

biri sopasıyla büyü etti bize…

sonra ben bişey gördüm gözlerinde, biz bişey gördük… senin gözlerindeki çocuk, senin gözlerindeki ışık…

belki sen ilk kez daha çok açtın, belki biz ilk kez daha çok baktık…

Sen kapatır gibi oldun biz  daha inatla baktık, biz başımızı çeker gibi olunca sen daha çok açtın…

bişey oldu işte. ..

O ışık, o çocuk, sen hoş geldiniz hep olmanız gereken yere.

Tam olduk gibi…

….

“kafam cam kırıklarıyla dolu doktor.
bu nedenle beynimin her hareketinde düşüncelerim acıyor.
anlıyor musun?” demiş oğuz atay bi keresinde..

Alkollü, alkolsüz ne çok konuştuk biz… sen konuştukça ben düşündüm, ben düşündükçe konuştum, sen şaşırmazdın konuştuklarıma, bi sonrasını düşündüğünü bildiğim için iki sonrasını söylerdim sana… Anlaşılmazlığımız bundandı. Aceleden değildi halbuki çözüm bulmak için, daha mutlu olmak için konuşurduk böyle uzun uzun, atlaya atlaya… hep bunaydı çabamız, adımlarımız…

….

“sen söyledin türkçe yüzermiş capon balıkları
sen hep böyle güneşli yalanlar söyle”

İstemedin mi? Deli gibi istedin bilader…ne çok istedin inanmayı, çaba da gösterdin hepsine.. güneşli olsun dedin ama, bulutlarıyla üstüne geldiler, sağnaktılar. 

“ve bütün şikayetin
sen uyurken
bahçene girenlerdendi..”

….

Sonra bir gün bişey oldu, delinin biri kuyuya bi taş attı. Ne de güzel attı..

"bana yaşadığın şehrin kapılarını aç,
başka şehirleri özleyelim orada seninle.."

"...aklımdan çıkmıyorsun dedim
başka türlüsünü yorgunum anlatmaya..."

Kapıları aça aça, ittire itire –ki yorgunken sen de- aldırmadan, bi hayale ulaşıyorsun şimdi. En çok da sana yakıştı belki, hayaline kavuşmak…

“Düşünsene ne güzel olur lan”’dı bu hayal, “ne güzel oldu”

İyi ki bilader işte, her şey iyi ki olmuş seninle ilgili…

Sahi ne zaman büyüdüm ben?

2011-01-29T10:07:00.000+02:00

Üniversitenin son yılında,

kariyerimi etkilemesin diye,

Okulu bitirir bitirmez askere gitmeliyim planını yaptığımda mı büyümüştüm?

Hayır…

Hereke’de, 2002’de, ben bu kararı almışken, 30’lu yaşlarında, vicdanı kabul etmediği için askerden bir şekilde kaçabilmiş, ama aklının almadığıyla mücadeleden kaçmamış, meydanlarda saklanmış inzibatlardan bir abiyi küçümsediğimde büyüdüm sanırım.

Büyüdüm... boyum uzadı…

bir yer var, biliyorum...

2011-01-06T13:30:00.000+02:00

rüzgarından kervan geçmezmiş..eskiler böyle der.
eskiler ne bilir sahi? ne kadar bilebilir?
"biz sizin zamanınızda evde durmazdık"... sizin içiniz çürümüş der, eskiler.
der demez, eskirler...

nice zaman aidiyetten yoksun olduğum, hep ertelenmiş başka semtlerin önündeki son durak..umut tam da bu cümledeydi, önceki durak oluşundaydı.

sonra, bakmayı becerebilen gözlerle bakınca kalınmak istenen.
bu rüzgar bitmez semtte içi güzel yüzlerle dolu bir ev, çiçekli, böcekli bir ev..

koşarak gelinen, manasız daha da önemlisi plansız zamanların ortak mekanı..
plansız, oraya gelindiğinde ne yapılacağı bilinmeyen, sonrası düşünülmemiş daha da güzeli umursanmamış ...

mutlu eden, hafta içlerini geriye saydıran.. yüzlerle dolu, güzel, gülen, gülümseten yüzler..

güzelleştiren, güzelleştiremezse mahrum eden.. belki olmayacak olanı olduramayan ama deneten bir kez daha denemeye teşvik eden..

buluşturan, birleştiren..

Güzel güzel oynarız, Bahçemizde her gün biz...

2010-12-31T10:06:00.000+02:00

Arkadaşlık sevgisi önce başlar sıradan,
Unutulmaz bu sevgi yıllar geçse aradan.
Hep kardeşiz burada, yaşarız bir arada.
Çalışırız yanyana dersanede,sırada.
Güzel güzel oynarız,
Bahçemizde her gün biz.
Farkımız yok kardeşten,
Gelin görün bizi siz.

ilkokul dördüncü sınıftayım, sevgilimin sınıfa yeni gelen öğretmenin oğluna bakışları ve ilgisi hoşuma gitmediği için onu terkettim. hiç bir gerekçe söylemedim, hiç bir şey sormadı. o da bunu istiyordu sanırım. öğretmenin oğluyla aynı gün gelen kıza yanaşmam da bundandır. sınıf başkanıyım, sınıfın en parlak öğrencisiyim ve sınıfa yeni öğretmenle birlikte oğlu geliyor. ciddi tehlike sinyalleri alıyorum. ama çocuk çok şeker.. her neyse bunu anlatmayacaktım...

sınıfa yeni gelen o kıza abayı yakıyorum hemen, öyle müasitim ki o zamanlar...

saçını çekmeye başlıyorum. ve diğer darplarla, ilgili olduğumu hissettiriyorum kendisine ve açılıyorum : "arkadaşlık teklif etsem kabul eder misin?"

olur anlamına gelenmırıldanmalar ama ters giden bişeyler var. ertesi gün okula annesiyle geldiğinde anlıyorum ters giden şeyin ne olduğunu... eve gidip evleneceği kişiyi bulduğunu söylüyor annesine annesi de onunla birlikte damat görmeye geliyor 4/D'ye...

"ne kadar küçük olduğumuz ve bunlar için erken olduğu hakkında" yaptıkları aççklamalara "hem soyadlarımız aynı evlenince değiştirmek zorunda değil böylelikle" diyecek kadar mecnun'um. teklifim değil ama kararlılığım cezalandırılmalı.

ve üstteki şarkı, ev ödevim, cezam, sürgünüm, kalbimde yaşattığım sevdanın diyeti... "ezberle gel bunu yarın sınıfta söyleyeceksin".. ertesi gün söylüyorum da. gözlerinin içine baka baka, arkadaşlık dediği yerleri vurgulaya vurgulaya..

benimle büyüyenler için...

2010-12-04T11:12:00.002+02:00

annesinin mezari basinda

ben geldim anne
oglun
hayirsizin

demiş olan ahmet erhan'ın şirii bu..

yağmurlar da diner moruk
gökyüzüne bakmayıveririz bir gün
zaten üç damla suyun bir avuç toprakla çarpımından
doğdum ben
bunun için çamura kestim son günlerde
sen hiç bob dylan dinledin mi
hiç dün gece dinledin mi
şarabı rakıyla karıştırıp
saatler moruk saatler... ne olmuş saatlere
kurmayıveririz bir gün
ben parmak hesabıyla bir ömür yaşadım
yükseklik korkusundan başım hiç dik durmadı
iğreniyorum kendimden bile bazan
dünyadan her zaman

kaldırıp yakamı inerim gecenin ayıp yerlerine
eve geç gelen adamların hüznüyle
biz ne kötü yaşadık be moruk
bir kuş kanatlarını dürünce rüzgarsız kalmak gibi
o kadar yalnız, o kadar umutsuzduk
-geçmiş zaman kipi gitmedi burda ama neyse

moruk diyorum artık benimle büyüyenlere...

machete - ustura değil pala..

2010-11-26T10:03:00.002+02:00

önce ali ulvi uyanık'tan gelsin:

"abuk sabukça sosyal sosa bulanmış bir hikâye fonu önünde şiddetin en tiksinçine, kadın etinin basit pazarlamasına, mizahın en kalitesizine doyamamış olan eski kuşağa ve bu ‘ucuz’ alt kategori filmlerinin iflâh olmaz tüm fetişlerine mal üreten Rodriguez - Tarantino ikilisinin yeni açtıkları ‘tezgâh’. Meraklıları başına üşüşüp bir de mânâlandırmaya çalışsınlar; ben uzağından geçmeyi yeğliyorum."

kendisini önemli sanan bu film eleştirmeni kısaca "ucuzluktan hoşlananlar için yapılmış filmlerden, ben uzak durayım, onlar bu filmleri manalandırmaya devam etsinler" demiş.

direkt giriyorum. bir sahnede eski model mercedes'e binen adamların indiği araba yeni model mercedes. bu böyle bir film. uzun uzun anlatmaya bile gerek yok aslında.

bu bir filmden ne aldım yazısından ziyade bir giydirme yazısı olacaktır:

eski model mercedes'e binen adamların son model mercedes'ten inmelerini manalandırmıyorum ki bu filmi izlerken. "uff nasıl bir deha böyle bir şeyi düşünür" demiyorum ki.

neden kendini farklılaştırmak adına beni yani bu filmi keyifle izleyenleri bir sınıflandırmanın içine sokmaya çalışıyorsun? büyük ihtimalle keyif aldığımız, ilgiyle takip ettiğimiz yönetmenler benzer seninle ama bunun yanında alternatif olarak ben bu tarzı da seviyorum.

ucuz'luğunu, basit'liğini seviyorum.

bu filmde rodriguez, "kimsenin vermediği sosyal mesajlar vereyim ve ses getireyim mesajlarımla" gayesinde değil zaten.

yönetmenin bu filmi,
meksika sınırında yaşananlar üzerinden uyuşturucu ticareti, göçmenlik, yabancılık gibi konularda düşüncelerini belirtmek için, mesaj vermek için yaptığını düşünüyorsan tabi ki olmamış bu film...

"palayı tek sallayışta üç kafa koparabilen bir adam"ın olduğu filmi izlemek de mutlu ediyor beni.

son cümledeki o -de bağlacının ne ifade ettiğini anlamayışın ve bunun üzerinden gidip sinema severi sınıflandırman üzerinde düşün derim ben.

edit: sen recep ivedik 2'ye milliyet sanat'ta övgüler döşenirken, ben vurdum mu sana, vurmadım.

karate bilen sevgili, üç buçuk ve manasızca ilhan irem...

2010-11-24T17:12:00.000+02:00

doksan bir- doksan iki..

annem aydınlı olduğu için her sene yaz tatillerinde aydın'a gidiyorum. çorlu'dan iki otobüsle 12 saat. istisnasız her iki otobüste de 1’er kez kusuyorum.. otobüs selçuk'tan geçerken gördüğüm efes tabelası, kültürel geziye çıkmış bir turist hissi uyandırıyor bende. 10-11 yaşındayım ve gece yolculuğunda uzaktan görünen her şehir ve kasaba ışıkları anlamsızca hüzünlendiriyor beni.

atilla ercan ile sanırım ayşegül atik’in “otobandan” kasedi çalıyor sürekli otobüste. bu şarkı 34 numaradaki yolcuya gelsin, esmeray “gel teskere” diyor. ben walkmanimde -walkmanimle birlikte hediye edilen- ilhan irem dinliyorum.
önceki hayatımda biri beni fena incitmiş sanırım. ne pis bir duygusallıkmış bu be. 10-11 yaşında bir veledin ilhan irem’'e eşlik edip anlasanaaaa diye şarkı söylemesinden daha itici bir görüntü düşünemiyorum.

çorlu'yu bilmiyor aydın'daki arkadaş tayfam. istanbullu'yum onlar için. ve istanbul'u kafalarında nasıl hayal ediyorsa o çocuklar, her hareketimi süzüyorlar, ha desem parka gelirler benimle yanaktan öptürmek için. ha demiyorum.

her sene başkasına aşık olup dönüyorum aydın'dan ama o sene burcu diye bir kız var. sapsarı saçları beline kadar ve mavi gözlü. rüya gibi.. yakantop oynarken birbirimizi vurarak, istop'ta isimlerimizi söyleyerek flört ediyoruz. bir apartman boşluğuna toplanıp şarkılar söylediğimiz bir akşam açılıyorum ona.

sürgün gibi masallardaaa… benzeri cümleler kuruyorum.. ilhan irem'e ait olduğunu söylemiyorum şarkının.. çünkü gözlüklü ve tipsiz bu adamı dinlediğimi bilmesin istiyorum burcu'nun..

ben diyorum anadolu lisesi'ni kazanıcam aydın'da .. bu cümle açıyor tüm kapıları. aradan günler geçtikçe parka gidip yanaktan öpüyoruz birbirimizi. hergün ikişer kez.

sonra onun hakkında ilginç bilgiler geliyor mahallenin kızlarından. saçlarını oksijenle sarartıyomuş diyorlar. korkuyorum, bilmiyorum ki nasıl olduğunu. normalde siyah saçlı ve kafasının yara bere içinde olabileceğini bile düşünüyorum.. hatta çaktırmadan o oturuken ayağa kalkıp bakmayı da deniyorum.

bu bilgi zaten aklımı bulandırmışken mahalledeki kızlar diyorlar ki; burcu kata yapmasını biliyor, karate kursuna gidiyor.

aman allah'ım.. bu kız beni dövebilir. bunu kendime itiraf ettiğim anda soğumaya başlıyorum. yakan topta attığım toplar daha yumuşak, renkli istop'ta onun üzerinde bulunan renklerden yapıyorum seçimimi.. bildiğin korkuyorum o'ndan.

sonra cesaretlenip bir gün, diyorum ki sen kata biliyormuşsun hadi yap bakalım.. o da diyor hay hay.. eyvah sıçtık şimdi kız uçup ters dönüp dap dapduket yapıcak bize. yapmaya başlıyor. o da ne kata dediğin şeyi şirin baba bile yapar.

sağa sola saçmasapan yumruklar.

korkum geçiyor.

garaja gelip uğurluyor beni burcu. ananem'lerin yanında. ananem gelinim diye seviyor onu..

anadolu lisesi'ni kazanıcam diyorum merak etme hep birlikte olucaz.

kasedi anlasana’nın bu kısmına alıp ona veriyorum giderken:

ayrılıkların da sonu var
bir gün çıkıp geleceksin
içimde bir umut vaaaar…

Üstadlardan..

2010-10-25T14:07:00.000+03:00

Atakürt / Ahmet Altan / 17 Nisan 1995

Mustafa Kemal, Selanik’te değil de Musul’da doğmuş bir Osmanlı paşası olsaydı, Kurtuluş Savaşı’nı Türklerle ve Kürtlerle birlikte gerçekleştirdikten sonra kurulmasına önayak olduğu cumhuriyetin adını “Kürdiye Cumhuriyeti” koysaydı, kendisi de Meclis kararıyla “Atakürt” adını alsaydı...

Kürdiye Cumhuriyeti’nin bütün vatandaşlarına “Kürt” deneceği için hepimiz “Kürt” sayılsaydık, Taksim’e, Kadıköy’e, Kızılay Meydanı’na, Kordon’a “Ne mutlu Kürdüm diyene” pankartları asılsaydı...

“Kürdiye’de” Türk olmadığı, herkesin aslında Kürt olduğu söylenseydi, kendilerini Türk sananların aslında “deniz Kürdü” oldukları iddia edilseydi...

Kürtlerin “yedi bin yıllık” bir tarihi bulunduğunu, Anadolu’nun esas sahiplerinin Kürtler olduğunu, Moğolların, Hunların, Etrüsklerin aslında Kürtlerin atası sayıldığını, Osmanlıdaki Kürt paşalarının kahramanlıklarını derslerde okusaydık.

Teoman, Cengiz, Atilla, Osman gibi isimler almamız yasaklansaydı, Berfin, Beruj, Tiruj, Nevruz gibi isimler almak zorunda kalsaydık...

Türkçe televizyon kurulması yasak edilseydi, bütün televizyon yayınları Kürtçe yapılsaydı...

Romanlarımızı, hikayelerimizi, şiirlerimizi Kürtçe yazmak zorunda kalsaydık, yalnızca Kürt şarkıları dinleseydik, gazetelerimizi Kürtçe çıkarsaydık...

Okullarımızda yalnız Kürtçe okutulsaydı ve Türkçe okutulması yasaklansaydı...

“Biz Türküz, bizim bir tarihimiz, bir dilimiz var” dediğimizde sorgusuz sualsiz hapislere atılsaydık.

İstanbul’da, Ankara’da, İzmir’de, Bursa’da, Edirne’de polis sürekli olarak bizi izleseydi, “özel timler” bizim “Kürdiye Cumhuriyeti’ni” parçalamak isteyen “ayrılıkçılar olmamızdan” kuşkulanıp hepimize sürekli “suçlu” muamelesi yapsaydı, sırf Türk olduğumuz için hakaretlere uğrasaydık.

12 Eylül darbesinden sonra bütün batı bölgesindekiler hapishanelere doldurulsa, inanılmaz işkencelerden geçirilse, boğazlarına kadar çamurların içine battıkları hücrelere konsa, tazyikli sularla iç organları perişan edilse, azgın köpeklerle bacakları parçalansaydı...

Evlerimiz basılsa, ayrılıkçı “Türk teröristlere” yardım ettiğimiz iddialarıyla apartmanlarımız yakılsa, biz evimizden bir eşya bile alamadan çıkarılıp, Diyarbakır’a, Hakkari’ye sürgüne gönderilerek, çadırlarda yaşamak zorunda bırakılsaydık...

Biz Türkler buna razı olur muyduk, “işte hepiniz Kürdiye Cumhuriyeti’nin vatandaşı olarak birer Kürtsünüz, ayrıca Türklük diye niye tutturuyorsunuz, isterseniz başbakan bile olabilirsiniz” sözlerini bir hakkaniyet işareti olarak kabul eder miydik?

Yoksa, Türk kimliğimizin, dilimizin, kültürümüzün, bu ülkenin “eşit” vatandaşları olarak kabul edilmesinde ısrarcı mı olurduk?

Bu ülkenin Türk ve Kürt vatandaşları var ve tarih “Türk” çizgisinden yürümüş, bugün bizim “Türk” olarak kabul edemeyeceklerimizi Kürtlerin kabul etmesini istemişiz, bu yersiz istek sonunda patlamış, ülke önce teröre arkasından bir iç savaşa yuvarlanmış.

Türkiye’nin bu kanlı karmaşadan “demokrasiyle” ve Kürt vatandaşların “kimliklerinin” kabulüyle kurtulacağına inanan insanlar, bu düşüncelerini dile getirdiklerinde, bizim yöneticilerle taraftarları hep aynı soruyu soruyor:

- Nedir demokratik çözüm, nedir Kürt kimliği?

Biz Türkler, bir “Kürdiye Cumhuriyeti’nde” yaşasaydık ne isteyeceksek, bu isteklerin bugün Kürtler tarafından dile getirilmesini kabul etmektir demokrasi.

Kendimiz için isteyeceğimizi, bizimle eşit oldugunu kabul ettiğimiz insanlara vermemek için bu kadar kan dökmeye, ülkeyi bir çıkmaza sürüklemeye değer mi?

Değmez diyenler “demokrasi” istiyor işte.

Demokrasiyi getirmek çok mu zor zanaat?

KARDEŞİM'in Şiiri -2

2010-01-12T15:48:00.002+02:00

galu-bela

şu kadarcık bir şeysin işte
elim biter dünya başlar bir şey
yaş sayısı beşi bulmayan kırmızı kızların aksine
kırk yıllık çocuksundur
çocuk doğmuş,çocuk ölmüş
mezarına sığmayacak hiçbir berfin?

öyle uzanacaksın sararmaktan yeşillenmiş makilere
bir dost bir dostun parmağını kesebilir kasıt içeren sevdalar dahilinde
gidişin vardır;dokunsam tünel çöker altında kalırız karanlığın
kirpiklerin spikeridir kontenjan sınırı insan atom sayısına göre çizilmiş susuş yolculuklarının
kibarsın;bir sevsem cesedini göl kumlarıyla şakalaşırken bulacaklar
şu kadarcık bir şeysin işte
halıya dünya dökülse
bileklerinle deneyeceksin kurtarmayı?

ben pek beceremem kakaoyu
ve hazır yanakların varken,tutulmamışken,koparılmamışken
o lunaparkın giriş kapısı gibi aklımdasın
yaş sınırlaması değil gök sınırlaması var zira
kimin yıldızları daha konuşkan
kim daha çok azalabiliyor
ben pek beceremem vanilyayı
ve hazır dudakların varken,soba yanmışken,güneş ne işe yarıyorken
bir mektubun önsözünü yayılan bir sütün kirletememesi gibi aklımdasın
zaten gerisi do minör
gerisi seyircisiz oynanan bir tiyatro sahnesi

dönüşün vardır:bu akarsuyun kaçı yağmur,kaçı göz yaşı gibi
dünya,gökyüzünün enkazı
hangi ışığa sırtımı kaşıtsam sana rastlıyorum bir sokak kedisine adres sorarken
bir de boynun olmasa,kim ziyaret edecekti ay sakallı dedeyi?
incinebilirsin:su,bir damladır çünkü
kimse tanımaz onu eşkalinden
bir suyu bir sudan ayıran zamanıdır
zaman geç kalmışsa gece,akrebin ayıbıdır
işte böyle doluyor çam ağacıma yıl başları
cehennem sezonu açıldı da bellekli dalışlarda
herkes trafiğe bol alacalı aminlerle çıkıyor
çıkıyorsun,kapı rüzgarın suratına kapatılıyor
ve hazır yanakların varken,henüz portakalın kokusu şubatlarda pişirilmemişken
daha ne kadar susturulabilir ki saçların?

şuncacık bir yerden gelmişsin
üstünde biraz dışarsı,biraz zar azizliği
dünya dönedursun,ben sana bildiğim trenleri anlatayım
kaç Jack London?la köpük damıttığımı
kaç caddeye aşk atıp kaçtığımı
biraz soluklan,yorulmuştur şimdi senin gözlerin şemsiye taşımamaktan
annemin günümüze yetişememiş paraları gibi aklımdasın
birbirine değdikçe ses çıkaran,uzaklaştıkça değeri azalan
yıllara okunan bir meydanda adıma dikili müdür bakışlı bir bahçedir adın
kertenkelelerden korkar,gülleri parmak uçlarıyla besler
böyle haziran gibi bir yaz
balkon kokar her açık temas
şuncacık bir şeysin oysa
uçuklu rüyalarda arta kalanısın el işi fukaralıkların
kıpırdasan ?keşke yalnız bunun için sevseydim seni? leriyle kalkacak tabutundan Cemal Süreyya?lar
ah Paris kadar Fransa?dasın benim için
leb demeden ayrı düşmüş iki doğusuyla Karadeniz
biraz Azerice,biraz düşmanca
ama aynı kıtadayız,aynı dünyanın ve aynı şiirin çeperinde
dudaklarında güneş çıkmış,
lügatında morumsu esmerlikler
ov onları bir bardak yalnızlık şekliyle?

yavaş yavaş biter kahvaltı
biraz sonra olman gereken yerdesindir şimdi
oralarında buralarında senler
bir kangurunun kapkaça uğrayacak yerleri gibi aklımdasın
kucağımda yıldız ve fotoğraf
boynumda çizgi ve film
önümde arkam ve sen?
bir bavulu bir bavuldan ayıran fermuar sayısıdır
zaman gelmişse,beklemek,gidenin ayıbıdır
işte böyle sızıyor kanıma votka rusyası
cennet,bir süre otopark olarak kullanılsa da
herkes,beni senden ayrı bir müsvette baharı sanıyor
sanıyorsun,rüzgar kapının arkasından koşuyor
ve hazır sen varken,henüz kimsesizlik sensizlikten başka bir barutken
şuncacık bir şeysin işte
şuncacık?

KARDEŞİM'in Şiiri

2010-01-12T15:41:00.001+02:00

ben de yazardım eskiden, hevesle yazrdım. bir hevesti, geçti. ama ne mutlu ki heves değil kardeşiminki.. bir şiir sitesinde buldum bu şiirini. haberi yok bu şiiri burada paylaştığımdan.. çaktırmadan devam edeceğim burada yayınlamaya.

en fazla kaç net çıkarabilirsin bir aşktan
kaç yanlış götürebilir seni buralardan

uçurumun gözünden düştüm bir kere
kalbimde kalpten başka bir şey kalmadı
ters giydiğim öyküler, borçlandığım kahramanlar
bunlar elime ulaşan yeni yalnızlıkar...
istediğim sorudan başlamama izin yoktu anlayacağın
yanımdaki çalışmamıştı
kopya kağıtlarına veda mektupları yazılıyordu o sıra
kimse de fazla kalem kalmamıştı...
ateşin yerini küle devrettiği sınırlı bir sonsuzluktayım ki; filmin başında ne olacağı sonundan belliydi yanımdaki başarmıştı...

gözüm gibi baktığım aşklar; göz göre göre kör oluyorum
şişede durduğu gibi durmuyor hayat
prosedür gereği ağlıyorum...

AYTAÇ ARSLAN

le locataire (kiracı)

2009-12-24T15:48:00.002+02:00

polanski'nin kahramanını kendisinin oynadığı bu film, öyle koltuğunuza kıvrılıp, battaniyeyi üzerinize çekip, mutlu mesut izleyecebileceğiizn bir film değil.

kendi hayatının oyuncusu degildir trelkovsky. garsondan martini ister başka birşey gelir; kahve ister, sicak çikolata gelir, içtiği sigara yerine marlboro gelir...

yalnızlık ve yabancılığı anlatmış polanski, üstelik öyle güzel renklerle anlatmış ki. kasvet, paranoya, şiddet, yalnızlık, yabancılık benim en iyi bildiğim şeyler ve bu filmde biraz olsun canınızı sıkabildiysem ne mutlu bana der gibi polanski.

paranoya ve şizofreniye adım adım yakalanışını izlediğimiz trelkovsky'nin filmin ilerleyen dakikalarında etrafında oluşturmaya başladığı fantastik öğeler de oldukça doyurucu.

ama bu bir gerilim filmi değil, bu polanski'nin yalnızlığı, yabancılığı anlattığı, gerilim öğeleriyle süslenmiş draması az bir drama.

çömelince bişey yapmaz..

2009-12-24T15:31:00.000+02:00

atari açılmış çorlu'da. sene 89 falan. ilk atari.

annemin çantasına elimi daldırıp bozuk paraları avuçladığım günler. anne işte, farkında bal gibi çaldığımın ama demiyor bir şey. sınırımı biliyorum ben de.

bozuk para dışında bir şey almıyorum. ikinci ya da üçüncü sınıftayım, atarinin yanında bahçeli bir ev, evin önünde kocaman azgın bir köpek ismi de pamuk üstelik.

tanışmak isterdim o köpeğe pamuk ismini koyan zihniyetle.

her gün atariye gitmek ölüm benim için, atariye gelen herkesi kovalıyor pamuk, ahlak bekçisi bir nevi - langirt oyniyiler- diyecek gibi.

kimseyi ısırmıyor namusussuz köpek ama atariye giren her çocuğu kapıya girene kadar kovalıyor. içeriye gelen herkes kan ter içinde, kıçını tutarak ve koşarak geliyor.

ne haggar'ın zevki kalıyor ne snow'un ne de ken mi ryu mu tartışmalarının. nasıl gideceğini düşünmeye başlıyorsun eve.

biri bir gün; "çömelince birşey yapmaz bu itler" diyor. "tehlike olarak görüyorlarmış bizi, aynı seviyeye gelince zararsız olduğumuzu anlıyorlarmış sanırım". ataride başka bir velet diğer veletlere ancak bu kadar bilimsel veri aktarabilir. tabi national geographic kids dergisi yok o zamanlar.

denemeliyim diyorum bunu, pamuğu görüyorum, bana doğru geliyor en az bir 25-30 metre var aramızda, amacı yakalamak değil de kovalamak olduğu için yavaş yavaş koşuyor, sanki 5000 metre atleti pezevenk.

çömeliyorum yere, ellerimi dizlerimin üzerinde birleştirip, başımı eğip, gözlerimi kapatıyorum, beklemeye başlıyorum.. yaklaşıyor pamuk, yaklaştıkça hızlanıyor, 15 metre.. 10 metre.. yüzünü görüyorum bir an başımı kaldırdığımda, hemen kalkıp koşmaya başlıyorum. atariye kaçıyorum tekrar. yakalamıyor bilerek, normalde koştuğundan daha yavaş koşuyor.

o yaz ölüyor pamuk, çok dua ettim gitsin burdan diye. ama ölsün istememiştim.

köpek fobimi yıllar sonra bir "bıdık"'la yeniyorum. ve bu şaka değil, ilgili midir bilmem; hala pamuğa dokunamıyorum.

sade, yarım, şekersiz...

2009-12-23T10:51:00.001+02:00

2008 yılında kaybettiğimiz ilhan berk'ten bir şiir ile devam edelim:

sevgilim, işte eylül
ve işte senin usul usul seğiren yüzün.
zaman ki sonsuzdur
bitmemiş şiirler gibidir.
bazı hüzünleri
bazı nehirleri tutup anlatmak gibidir.
biz ki zamanı tırnak içine alıp yaşadık
(isteğin bulanık kıyısında).
bundan değil midir bizim aşkımızda
sürekli bir akşam hüznü vardır.

ilhan berk

sade, yarım, şekersiz...

2009-12-21T12:34:00.001+02:00

her gün -umuyorum- bu başlık altında bir şiiri, dizeyi ya da pasajı paylaşma isteği duydum birdenbire. önce kendim için. herhangi bir kahve molasına da denk gelirse mutlu edeceğine eminim.

ilk şiir, 1970'lerde eşcinsel ve devrimci kimliğiyle şiirler yazan ve 25 yaşında hayatını kaybeden arkadaş zekai özger 'den olsun istedim.. bakalım bu heves ne kadar sürecek.

merhaba canım

ben az konuşan çok yorulan biriyim
şarabı helvayla içmeyi severim
hiç namaz kılmadım şimdiye kadar
annemi ve allahı da çok severim
annem de allahı çok sever
biz bütün aile zaten biraz
allahı ve kedileri çok severiz

hayat trajik bir homoseksüeldir
bence bütün homoseksüeller adonistir biraz
çünkü bütün sarhoşluklar biraz
freüdün alkolsüz sayıklamalarıdır

siz inanmayın bir gün değişir elbet
güneşe ve penise tapan rüzgarın yönü
çünkü ben okumuştum muydu neydi
bir yerlerde tanrılara kadın satıldığını
ah canım aristophones

barışı ve eşek arılarını hiç unutmuyorum
ölümü de bir giz gibi içimde
ölümü tanrıya saklıyorum
ve bir gün hiç anlamayacaksınız

güneşe ve erkekliğe büyüyen vücudum
düşüverecek ellerinizden ve
bir gün elbette
zeki müren'i seveceksiniz
(zeki müren'i seviniz)

düşün..

2009-12-10T12:45:00.000+02:00

önce dün'den başlayalım:

kurtuluş savaşı zamanında kürtlere sözler verildi bu ülkede. kendi kendilerine yetebileceklerine/yönetebileceklerine dair sözler.

kurtuluş savaşından sonra "hani lan verdiğiniz sözler" diye direnen şeyh said ve diğerleri kıyımdan geçirildi bu topraklarda.

"türk vatanında kürt diye bir şey yoktur" dendi, dili yasaklandı, dilleri kesildi insanların bu topraklarda.

dersim'de neler yaşandığını ancak bir siyasetçinin gafıyla 2009 yılında hasbelkader öğrendi bu toprakların oyverenleri.

devlet tarafından kürt feodalleri ile sorun çıkarmayacaklarına dair işbirlikleri yapıldı, yıllar boyunca toprak reformu yapılmadı, yatırım yapılmadı, feodallere aktarıldı tarım kredileri.

kürdüz diyenlerin sesleri, solukları kesildi bu topraklarda.

sonra 80 darbesi, yaşasın neoliberalizm. yaşasın 12 eylül. diyarbakır cezaevi'nde olanlara üç maymun, kenan evren'e evet.

1984 yılında pkk silahlı eylemlere başlamadan önce türkiye develeti'nin kürt politikasının özetidir bu.

kimsenin ölmesini istemediğim kadar türkiye devleti'nin 80 yıldır uyguladığı faşizmin de son bulmasını istedim hep.

25 senedir terör eylemleri düzenleyen bir örgüt için, 25 sene boyunca sadece "kahrolsun pkk, türk bayrağı asmayan şerefsizdir, profil fotonuzu türk bayrağıyla değiştirin" demek bitmeli artık.

pkk'nın ideolojik söylemini düşünmeye sevk etmektir benim gayem sadece. pkk sempatizanı değilim, ama bu devletin tüm devletler gibi faşist olduğunu biliyorum.

sadece, bu pkk neden bunları yapıyor? sorusunu kendine sormasını istiyorum herkesin. bunu düşünmesini..

"dış güçler ülkemizi bölmek istiyorlar, o yüzden pkk var" paranoyasıyla cevap verdiğinde rahatlıyorsun biliyorum. ama yukarıda uzun uzun yazdım.. "ehhh yeter be" ile başlamıştır pkk.

pkk meselesine yaklaşımın "teröristlik yapıyorlar, çünkü kürtlük böyle bir şey" olduğu sürece doğudan "şehit haberi geldi" mi diye sıcacık kaygısız evinde, merakla açarsın ana haber bültenini daha yıllar boyunca.

"kürtlere hakları verilmediği için pkk var, ama bu böyle olmamalı bir çözüm bulmalıyız" dendiğinde, bitecek bu insanlık dışı durum.

sadece bir düşün istiyorum, sonra yine küfredeceksen et, ama biraz düşün.

Ahmet Uluçay - Karpuz kabuğuyla son yolculuğunda..

2009-12-01T10:05:00.002+02:00

Karpuz kabuğundan gemi, koltuk değneklerinden kanat yaptı..

İçtendi umutları, tutkuları, geçirdiği beyin ameliyatı sonrası adım atması bile haber değeri taşıyorken gitti film yaptı bu adam.

Ne şartlarda film yaptığını zaten dinlemiştik sık sık. Ama umursamazdık bu hikayeleri..
Ne yazık ki, sadece 14.000 gişe yaptı yakın dönem türk sinema tarihinin en olmaz’larla, en yok’larla yapılan sanat filmi.

Antalya film festivalinde kazandığı ve salonda duran bu çıplak heykele “komşular geliyor ayıp olmasın" diye elbise dikmişti annesi.

Hep bunu anlattı, bu samimiyeti.

Kendi filminde berber rolünü oynamıştı yanılmıyorsam. Ama aynı filmde yer alan, gerçek dünyayı, ellerini birleştirerek yaptığı kameradan izlemeye çalışan deli’ydi aslında o.

Mekanın cennet olsun Ahmet Uluçay..

umut sarıkaya

2009-11-16T16:13:00.000+02:00

şu an daha fazla güldüğüm kimse yok.

maskeli bir adam - de nigris öldü

2009-11-16T15:02:00.000+02:00

kadıköy'de fenerbahçe maçında gol attığında gol sevinci için şortundan maske çıkarıp taktığı için sarı kart görmüştü de nigris.

yediğimiz golden çok futbolumuzun nadir renkli karelerini cezalandıran, gri hakemlere kızmıştım.

o da ben de anlam verememiştik sarı karta.

ankaragücü, ankaraspor ve larissa maceralarından sonra kalp problemleri nedeniyle futbolu bırakmıştı de nigris.

hep trabzon'da çok iş yapar dediğimi hatırlıyorum hakkında.

henüz 31 yaşındayken, kalp krizi sonucu bu sabaha karşı ve
fat etmiş aztek maskeli adam.

allah rahmet eylesin.

Olabilecekken Olamamış Bir Film - Johnny Mad Dog

2009-11-16T14:47:00.002+02:00

Biri kaçan diğeri kovalayan iki çocuğun hikayesi..

Liberya’daki iç savaşta gerçekten de yer almış olan çocukların oynadığı, filmin sonundaki resimlerin gerçek olduğu bir film..

Bir çocuk çetesinin dehşet saçtığı bir öykü Johnny Mad Dog. Hatta öyküden öte geçmişe tutulan bir ayna.

Hiç uğruna kullanılan, eline silah ve damarlarına uyuşturucu verilerek birer canavara dönüştürülen çocuklarla bir an önce kardeşi ve babasıyla oradan kurtulmak isteyen bir kızın hikâyesi.

Buraya kadar ki cümleler ve belki daha önce görüp etkilendiğiniz afiş fazlasıyla güzel bir film beklentisine sokabilir sizleri.

Ama öyle değil.

Çocuk haydut ve savaşçılar deyince hemen aklıma gelen Tanrı kent ve Slumdog Millionaire filmlerini düşününce yavan kalıyor Johnny Mad Dog ve çetesinin hikayesi.

İsyan başarıya ulaşıp zafer kazanıldığında bir hiç’e dönüşen ve savaş boyunca namlunun gerisinde dehşet saçan Johnny Mad Dog’un namlunun ucunda olduğu sahneyle filmin bitmesi, sarsmıyor kimseyi yönetmenin beklediği gibi.

Yeni, değil.
Derin, değil.

Çocukların bir yerlerde, üstelik hiç uğruna savaşıyor olduğunu hatırlatması açısından bakanlar için “ay çok etkileyiciydi“ filmi.

Din konusuna da giriyor, haç gösteriyor, ezan okutup namaz kıldırıyor ama bir şey anlatmıyor, anlatamıyor yönetmen.

Ayna tutuyor.

Yetmiyor.

ek olarak: kıyafet ve aksesuarların yarattığı little big planet havası film boyunca gülümsememin nedenidir.

12 angry men - sidney lumet

2009-11-05T10:35:00.002+02:00

"life is in their hands -- death is on their minds!" zaten bu cümle açıklamış herşeyi. tek mekanda, 1957 yılında film yapacaksınız ve böyle bir başarı sağlayacaksınız, uzatmaya gerek yok alkışlar sidney lumet'e.

ama sinema tarihinin en önemli yapıtlarından biri olarak gösterilmesinin nedeni sadece
- suçlu olduğu kesin olarak ispat edilene kadar herkes masumdur.
- insan hayatı bir şüpheye ya da önyargıya kurban edilemeyecek kadar değerlidir'i anlatması değil.

Sorulması gereken soru; Tek mekanda çekilen filmlerin en önemli meydan okuma alanı olarak diyalogları kabul edersek, en fazla bir agahta christe romanı derinliğindeki diyaloglarla yönetmen nasıl kült bir film çıkarıyor oluşudur.

Filmi izlerken bu oda neden bu kadar sıcak diye sormamış kişinin agahta christe’nin 10 küçük zenci romanından daha fazla etkileneceğinden eminim.

Oda sıcak çünkü yönetmen cehennem’i tasvir ediyor. Önyargılar nedeniyle ortaya çıkan 11-1 lik durum onlara cehennem sıcağını yaşatıyor. Yeni şüpheler oluştukça, ön yargılar ortadan kalkmaya başlayıp, not guilty oyu verenlerin sayısı arttıkça önce yağmur yağıyor.

Oylar eşitlendiğindeyse vantilatör çalışmaya başlıyor.

Her biri ayrı ayrı derinlemesine karakter tahlillerini, insanlara, adalet mekanizmasına bu kadar eleştiriyi ve üstüne üstlük alt metinleriyle, çağrıştırdıklarıyla birlikte üstelik tek mekanda ve 1957 yılında veren bir yönetmen, sidney lumet.

Biraz araştırmak ve burada hakkında bir şeyler yazmak farz oldu.

The Man from Earth

2009-11-02T10:20:00.002+02:00

Kurtlar vadisi terör filminin 7.4 oy aldığı, 9.0 'la "Nefes" filminin gelmiş geçmiş en iyi savaş filmi ilan edildiği İMDb'de 8.1 almış 2007 yapımı bir film.

Ehh.. fena değil yani.. :)

8 kişiyi bir evin salonunda konuşturup nasıl bilim kurgu filmi yapılır sorusunun cevabıdır bu film.

14.000 yıldır yaşadığını iddia eden bir adamla, bir grup akademisyen arasındaki diyaloglar üzerine kurulmuş, 2007 yapımı, harika film.

bundan sonrası spooiler içerebilir:

baştan söylüyorum; bu adamın tek olağanüstülüğü daha uzun yaşamış olması, başka herhangi bir olağanüstülüğü yok, süpermen değil, dahi değil.

bilimadamlarının sorularının birçoğu fena değildi ama sanki 14.000 yıl yaşadığını iddia eden bir adama sorulması gereken daha iyi sorular vardı.

bir eleştirim de filmin finaline. izleyiciyi "her şey mümkündür" fikrine böylesine inandırmışken, sonunda bu ispat çabası, sürpriz çabası niye.

bu afişteki bir filmden böyle iyi bir filmin çıkması, bizim için yeterince sürpriz oldu zaten.

uzun diyaloglu filmlere katlanabilen kişileri memnun edeceğine emin olduğum bu filmde bir de çekimler vasatın üzerine çıkmış olsaydı keşke...

2009-05-27T14:19:00.001+03:00

zidane ve del piero'nun formalarıyla halı sahada top koşturduğumuz oldu elbette ama bunlar daha yeni. ben 90 dünya kupasının kahramanlarından schillaci olduğumuz zamanları hatırlıyorum. "sikhilaçi, sikilmiş naci" şakalarına güldüm yıllarca ben.

fener'e ağustos ayında gelen hemen hemen her yabancı oldum mahalle maçlarında. bir keresinde 15 gün boyunca gerson'dum, italya'dan bari'den gelmişti sanırım. gazete ya da tv'de görmediğim için bu adamı, neden bilmiyorum sarışın uzun boylu bir adam hayal ettim günlerce. her kafa topunu doksana çakan bir adam.

sonra bir gün tv'de gördüm, gerson zenci çıktı abi.

o zamanlar kimse zenci futbolcu olmazdı. belki kısa bir dönem ferdinand ama sanırım amokachi'yle okocha'ya kadar da hiçbir çocuk olmamıştır.

nielsen de oldum, novak da. onların sol ayaklı olduklarını öğrendiğimde vazgeçmiştim onları olmaktan. şimdi nasıl dönüyor bu işler bilmiyorum. seçenekler çok, orjinal formalarına ulaşmak kolay.

beyaz atletlerin üzerine tükenmez kalemle rıdvan yazdığımız zamanlarımız oldu bizim. kalemle t-shirtün üzerine yazılan her yazı gibi, -mizanpaj nedir bilmediğimizden- sığdırmak amacıyla, R'den başlayarak giderek küçülen ve minnacık bir N ile biten formalarımız vardı.

keşke onlardan satılsa şimdi fenerium'larda.

ilk fırsatta bir mahalle maçı izlemek istiyorum, "mehmet yıldız topu aldı, iki kişiyi geçti ve gool" diyen bir çocuk var mı mesela, varsa tedavi altına asınlar hemen.

ya da futbol oynamayı bilmediği için defansta duran ve maç devam ederken annesinin hazırladığı ekmeği yerken aynı zamanda koşan bir ismail güldüren mesela. aman allahım evlerden uzak.

sümükleri akan o çocuk var ya, hani sümükleri ağzına giren, o da kesin sabri'dir.

Entre les murs - Sınıf

2009-05-14T14:05:00.002+03:00

2008 tarihli laurent cantet'in yönettiği bu fransız yapımında çoğu göçmen çocuklardan oluşan bir orta okulun bir sınıfının bir dönemi gerçekçi bir şekilde aktarılıyor.

gerçekçi olmasının temel nedeni, amerikan sinemasının yüzlerce kez çektiği, problemli bir sınıfa gelen iyi kalpli, süper öğretmenin tüm sınıfı adam etmesi, içlerindeki iyiyi, yeteneği ortaya çıkarması fantazisinden uzak durup, öğretmenin tüm iyi niyetli çalışmalarına rağmen kısır döngüyü kıramaması.

yanılmıyorsam müzik yoktu filmde ve bir belgsel gibi ilerlemesine rağmen beni içine çekti, sarıp sarmaladı.

önce kitabı yazan sonra senaryoya çeviren filmin başrol oyuncusu françois begaudeau aynı zamanda gerçek hayatında da bir öğretmen. ve doğrularıyla yanlışlarıyla gerçek bir insan.

oyunculukların oldukça başarılı olduğu filmde neredeyse her karakterin bir derinliği var ve her karakterin okuldan sonraki hayatını da izlemek iistedim.

kameranın sürekli sınıfın içindeymiş gibi hissettirmek amacıyla kullanılması sınıfın gerçekliğini iliklerinize kadar hissetmenizi sağlıyor.

özellikle de okulun son günü "bu dönem neler öğrendiniz" sohbetinin yapıldığı ders bitiminde bir öğrencinin öğretmenin yanına gelip "okulda hiçbirşey öğrenmediğini" söylediği sahne çok etkileyiciydi.

gerçeklik kaygısını taşımış yönetmen ve bunu da başarıyla yansıtmış.

sonunda okuldan kovulan öğrencinin silah donanıp okuldaki herkesi öldürmeyeceği bir film bu.

maradona good, pele better, "george best"

2009-04-07T17:40:00.000+03:00

içinden ucundan kıyısından bile olsa futbol geçmiş bir blog'un olmazsa olmazlarından george best'i ben de yazıyım istedim.

ve istedim ki hakkında söylenenleri, atfedilenleri taşıyim bu posta.

"alkolü ve seksi bıraktım, hayatımın en kötü 20 dakikasıydı"

7 tane miss world ile yatmış olan best, bir röportajında o kadar servetine ne olduğu sorulunca:
'yüzde 90'ı alkol ve kadınlara gitti, gerisini de ziyan ettim' cevabını vermiştir.

"eğer bana 3 kişiyi çalımlayıp 30 yard'dan liverpool'a nefis bir golle tribünleri ayağa kaldırmak mı, dünya güzelini yatağa atmak mı diye sorsanız karar vermesi zor olurdu. şanslı biri olarak her ikisini de yaptım. ama birini 50.000 kişinin gözleri önünde..."

1991 yılında yapılan roportajda hayatınızda "keşke" dediğiniz nelerdir sorusuna, şu karşılığı veriyordu:
''1971 de chelsea maçında attığım penaltıyı, kalecei bonetti kurtardı, keşke topu obur köşeye gönderseydim.''diyerek tek keşkesini belirtiyordu.

david beckham için: "Sol ayağı zayıf, kafa vuruşları sıfır, savunma yapamıyor, fazla da gol atmıyor. Onun dışında fena değil.” diyordu.

ameyikan olsun, fenerbahçe ve tahsin amca...

2009-04-07T17:22:00.000+03:00

ilkini hatırlamıyorum tabi, ağladım mı zırladım mı yoksa sadece "yanlaydan al, üstley kalsın" dedim mi bilemiyorum ama tahsin amcam vardı benim.
hasta fenerbahçeliydi. sadece o değil; kalfası, çırağı hepsi fenerliydi.

ve tüm duvarlarda her yıl verilen fenerbahçe takımının posterlerivardı. bayılırdım berbere gitmeye, fenerbahçe 1985-86 sezonu fikstürü de olurdu o posterin altında ve çok özenle hazırlanmış çerçevelere koyardı tahsin amca o posterleri. ve ben hep duvarları ve poster boyutlarını hesaplar, kaç sene sonra yetmeyecek acaba diye düşünürdüm.

umarım hayattasındır tahsin amca.. amerikan istiyorum demiştim sana bir gün, babamla gözgöze geldiğinizi ve gözkırptığını görmüştüm babamın, ama anlayamamıştım işte. o gün kafamı 3 numaraya vuruşunu hiç bir zaman unutmayacak olsam da bana feneri sevdiren sendin, kalfandı, posterlerindi.

ve boyu kısa gelen veletler için kullanılan oturma tahtası olmadan traş olabildiğim ilk gün, bunu bir törenmiş gibi sunmanız, her ne kadar her çocuğa yaptığınızı sonradan öğrenmiş olsam da unutulmazdı.

funny games ve tüm klişeler..

2009-04-07T16:55:00.001+03:00

haneke'nin hollywood'un biçok klişesiyle kafa bulduğu müthiş filmi

şidetti uygulayanların arada dönüp kamera ile konuşmaları en rahatsızılık verici kısım..şiddete ortak ediliyor ve onu büyük bir iştahla seyrediyorsunuz. Haneke'nin kendinizi sorumlu ve suçlu hissetmenizi sağlayan ve algılarınızla oynayan başyapıtının 1997 versiyonun tavsiye ediyorum.

spooiler-
birbirlerini tamamlayan ve aslında beraber golf oynayabilecekken kurban eden ve edilen konumuna düşmüş iki taraf.

ailenin çocuklarının ölümünü kolayca kabullenmesi ve o dakikadan itibaren sadece kendi kurtuluşlarını düşünmesi insan doğasının bencilliğini ve benmerkezciliğini gözler önüne seriyor.. öldükten sonra yanına dahi gidilmeyen çocuğun üzeri çok sonra bir gazete ile kapatılıyor ve insanın en nihayetinde sadece ve sadece kendini düşündüğünü ve kendi kurtuluşu için hissizleşebileceğini gösteriyor.

kuşkusuz haneke'nin burjuva ve şiddetten sonra en güçlü vurduğu yer; klişeler ve dolayısıyla holloywood..

tüm bir film boyunca her türlü beklentinizin alaşağı edilmesi ile film huzursuz etme ve sıkıntıya sokma amacına sonuna kadar hizmet ediyor.. koca aileden hep biri kurtulacak ümidi taşırken tek bir kişinin dahi sağ kalmaması ile başlayan ve daha bir dolu klişeyi alaşağı eden haliyle film tüm ümitleri yok ediyor ve ben farklıyım diyor..

en ölmemesi gereken en önce ölüyor.. kaçış, kurtuluş imkansız. bu sefer olmuyor. hiç bir çare, çözüm mümkün görülmediği gibi, kurbanın tek başarısı ise son derece zeki bir hamle ile yönetmen tarafında elinden/ellerimizden alınıyor.. kurbanın şiddeti uygulayanı alt ettiği tek sahne kumanda vasıtası ile geri sarılarak, bu sefer önünüzdekinin beklentilerimizi karşılayacak bir film olmadığını beyninize kazıyor..

filmin en sonunda dahi elleri bağlı bekleyen kurbanın bulduğu bıçak ile kurtulacağı tezi ise üzerinden on saniye geçmeden bıçağın fırlatılıp suya atılması ile son buluyor.

ve anlıyorsunuz ki bu defa olmayacak..

bu sefer film değil gerçekler çıkacak karşınıza. kahramanımız tesadüfler, mucizeler ile sıyrılamayacak işin içinden. daha filmin başında gösterilen bıçak tüm bir 2 saat boyunca son ana kadar belentilerinizi yüksek tutmanıza neden olup, kurtuluş ümidi gibi görünse de bir kaç saniyede devreden çıkarılıyor.. sizi içine soktuğu umut hali uçup gidiyor.. suya düşen telefon bir türlü çalışmıyor. Kurutuluyor, sökülüp takılıyor, çalışır gibi oluyor ama çalışmıyor. evet bu sefer oldu diyorsunuz, olmuyor..

bir anda kudretli kurtarıcı mekanda bitmiyor.

herkes kendi halinde, kendi dünyasında. ne ilgilenen, ne merak eden var ortada. Kurtarıcı bu sefer derin uykuda. gerçek hayat önümüze sunulan, bu asla bir film değil.. bu sebeple rahatsızız bu kadar. seyirciyi bilinçli bir bekleyişe sokan yönetmen yine tüm klişelerle oynuyor ve sizi en nihayetinde derin bir hayal kırıklığına acımasızca itiyor..

spooiler -

by coffeandcigarettes

baris bir istisnadir, kural degil.

2009-04-07T16:02:00.001+03:00

günümüz dünya düzeni için before the rain filminden müthiş bir tespit, gönderme.

Yağmurdan önce - Pred Dozhdot

bağımsızlar serisinin bence en güzel filmi. avrupa sineması'nın bence bu noktaya gelmesinde aslan payı olan yereli evrenselleştirmek mottosunun en güzide örneklerinden.

"Kelimeler", "Yüzler", "Resimler" başlıklarını taşıyan üç bölümden oluşuyor.
Birbirleriyle bağlantılı, kesişen, üç aşk hikâyesinin etrafında dönüyor ama bir londra'da bir makedonya'da buluyorsunuz kendinizi ve anlattığı şey aşktan çok öte.

bir film koy da neşemizi bulalım ekolüne, uzak durmalarını öğütleyeceğim bir film daha.

diğerleri ya izlemiş ya da izleyeceklerdir ne de olsa.

uyanma sahnesiyle baslayan kisa film

2009-04-07T15:51:00.001+03:00

bir filmi başlatmanın en iyi ve özgün yolu bu olmasa gerek. ama nedense o kadar çok kısa film uyanma sahnesiye başlar ki.
fight club'ı izlemiş ve şehrin içine sıkışıp kalmış bir bireyi anlatacağım bu kısa filmimde diyen yeni yetme sinemacının olmazsa olmazıdır.

önce saat sesi, uyanış, bıkkın bir surat, takım elbise belki öncesinde kahve. kesinlikle metro'ya biniş, insanların metroda somurtan suratları yakın plan.
işyerinde lanet olasıca kapitalizmin duygusuzlaştırdığı, hayvanlaştırdığı, tektipleştirdiği insanlar ve sonu ya intihar ya da hayata bağlayan ufak bir detay, çiçek, köpek, gülümseyiş vs.

al sana sosyal mesaj kaygılı kısa film. yapmayın bunu, hepimiz yaptık ya da en az bir kez yapmak istedik ama siz yapmayın bundan sonra. bir s.k hissetmiyor kimse uyanma sahnesinde artık.

pearl harbor - bir pis, kaka japonlar filmi.

2009-04-07T15:42:00.001+03:00

tiii kaç sene önce yazmışım bunu...

filmden çıktığımızda, "japonların dersini vermiş amerika", "bu amerika bu yüzden tüm dünyada sevilmiyor, teroristin, savaş yanlısının dersini veriyor" şeklinde yorumları duyunca tam notunu verdim filmin: başarılı bir hollywood yapımı.

çamaşır asan kadının üzerinde, saldırmakta olan japon uçakları.

hemen çözümleyelim: çamaşır asan kadın, amerikan halkının masum olduğunu anlatıyor, kadın; masum ve herşeyden habersiz, kendi halinde amerikan halkının simgesi.

çamaşır iplerinin asılı olduğu direkler haç şeklinde, amerikan halkının bir şeye tepki vermesini istiyorsan din'i işin içine sokmalısın.- bize ne kadar yabancı değil mi? - sayılarının bu kadar fazla olması ise, japonların ne kadar acımasız olduğunu gösteriyor.

reklam çözümleme hocam nurdan taşkıran görse gurur duyardı.

vicky cristina barcelona

2009-03-12T23:38:00.001+02:00

woody allen'ın bir ilişki dehası olduğunu -daha doğrusu dehası olduğu alanlardan birinin de ilişkiler olduğunu yine-yeniden anladığım film.

öncelikle bu film bir barcelona belgeseli olmuş. ama nasıl? barcelona'nın tanıtım filminde kullanamayacağınız görüntülerden oluşan -hiçbir güzelliği tam göstermemiş, damağında bırakmıştır- müthiş bir barcelona sizi bekliyor.

bir de ; penelope cruz hep ispanyolca oynasa keşke.

wristcutters a love story

2009-03-12T23:34:00.001+02:00

yönetmenliğini goran dukic'in yaptığı, patrick fugit, tom waits , shannyn sossamon gibi isimlerin rol aldığı, ana karakterlerinden eugene'i
yaratılırken gogol bordello 'nun eugene hutz 'ü model alınan film.

fuleliadımlar'ın "olum şu filmi izle" uyarılarına haftalarca cevap vermedikten sonra böyle bir keyfi niye ertelemişim diye hayıflandırmış film.

kendince bir dünya yaratmış yönetmen, bir araf durumu var, absürd espriler, karadelik falan herşey harika. etrafta görülen objelerin neden orada olduğunu merak etmiştim film boyunca. hatta anlamlar bile yükledim. ama sonradan öğrendim ki zaten o yolun etrafındaymış o eşyalar falan.

eğlenceli bir seksen dakika için izleyin, izlettirin filmi.

zavet - bana soz ver

2009-03-12T16:10:00.001+02:00

her haliyle bir emir kusturica filmi. bir cingeneler zamani asla olamaz. ama gerçeküstü öğelerle gerçekliği öyle güzel harmanlamış ki usta, bir masal dinler gibi izliyorsunuz filmi. sanırım ilk kez goran bregovic'le çalışmamış usta yönetmen. ama müzikler yine içinize işliyor, müzikle coşuyor, çağlıyor, duruluyorsunuz.

kısacası herkesin izlemesini şiddetle salık veririm. öyle güzel kareler var ki, hemen yer değiştirmeye hazır hissediyorsunuz kendinizi, filmdeki karakterlerle.
özellikle elma dolu havuzda yüzen o çocukla yer değişltirmek için çok şeyden vazgeçerdim.

tanrı'dan hayat dilemek

2009-03-12T16:06:00.001+02:00

aborijin duası

her şey yeterli olsun!
seni ayakta tutmaya yetecek kadar güzelliklerle dolu bir yaşam sürmeni diliyorum.
aydınlık bir bakıs açısına sahip olmana yetecek kadar günes diliyorum.
güneşi daha çok sevmene yetecek kadar yağmur diliyorum.
ruhunu canlı tutmaya yetecek kadar mutluluk diliyorum.
yaşamdaki en küçük zevklerin daha büyükmüş gibi algılanmasına yetecek kadar acı diliyorum.
isteklerini tatmin etmeye yetecek kadar kazanç diliyorum.
sahip olduğun her şeyi takdir etmene yetecek kadar kayıp diliyorum.
son "elveda"yi atlatmana yetecek kadar "merhaba" diliyorum.

ilk kez bir duada; acı, kayıp, elveda dilendiğini gördüm. birilerinden bir şey isterken bile doyumsuz değiller, o da olsun bu da olsun şeklinde değil duaları. iyisiyle kötüsüyle hayat diliyorlar, inandıklarından.

ben, ben, ben...

2009-03-12T15:21:00.000+02:00

"Milli takımda oynarken, hata yaptığımda 15 dakika sonra kenara alınmıyorum..."

colin kazım neden milli takımda daha iyi oynuyorsun sorusuna bu cevabı vermiş ve kendince aragones'e lafı sokmuş olmanın rahatlığıyla basın toplantısını bitirmişti. ve benim güzel ülkemin spor yorumcuları da haklı bu çocuk dediler, ağız birliği etmişcesine.

ama ben başka bir şey anlatacağım:

ibrahim akın beşiktaş'ta oynarken 20 ağustos 2006 tarihli denizlispor beşiktaş maçında çektiği şut direkten dönmüş, topu delgado tamamlayıp gol yapmıştı. ama ibrahim akın gol sevincine katılmadığı gibi üzüntüden iki elini başının arasına aldı.

ne yazık ki kazım'ın da bu tip üzüntüleri bir çok kez karelendi. özellikle de pozisyonun içindeyse ve golü bir başkası yapmışsa ondan daha mutsuzu olmuyor.

futbolcunun gol atma isteğini, bencilliğini ya da batuhan gibi boştaki arkadaşı yerine kale tercihini anlayışla karşılayabilirim ama takımı gol atmış olmasaına rağmen üzülmeyi anlayamam ben.

yazıyı bir kardeniz deyimiyle bitirelim;

go home coca cola kid.

quotes

2009-03-12T14:40:00.000+02:00

futbol asla sadece futbol degildir yazmadan, bu durumun böyle olduğunu anlatmak buradaki hedefim. futbola, haşmet babaoğlu duygusallığıyla bakmamı beklemesin kimse benden. öye kirli sakallarım yok benim.

"Ateşten ve yiyecekten yoksun bir insan için özgürlük, hiç de acelesi olmayan bir lükstür.",

"Bir insanın tek başına mutlu olması utanılacak bir şeydir." gibi cümlelerle bizleri tokatlayan albert camus'nun bir başka sözü ise;

"Hayatta ahlâkla ve yükümlülüklerle ilgili ne öğrendiysem, futbola borçluyum" dur.

ama sizden bir ricam var, buna benzer cümlelerle burada veya herhangi bir yerde karşılaştığınızda evet ya süpermiş dedikten hemen sonra şunu unutmayın. bu cümleler bu insanların yıllarca düşündüklerinin/okuduklarının, sonucudur.

milk

2009-03-12T13:33:00.001+02:00

"oscar öncesi"

oscar 2009'da en iyi yönetmen ve kurgu dallarında oscar'a aday gösterilmek ve bu film?

elinde harvey milk ve onun muhteşem isyanı, başkaldırışı, boyun eğmeyişi gibi bir konu var ama ortaya bu film çıkıyor. ve en iyi yönetmen ve kurgu dallarında aday oluyorsun. tür olarak docu drama denilebilir bu film için. kurgusal olarak aynı karede fotoğraftan videoya geçişler ve eski görüntülere zaman zaman yer vermek dışında bir numara yok ama en iyi kurgu adayı.

sanırım özgürlük kavramının eşcinsel duyarlılığı anlamına geldiği bir dönemdeyiz. yaşamış en önemli eşcinsellerden biri olan harvey milk'in filmini çekmiş olmak en iyi yönetmen adayı olmak için yeterli görünüyor, bence öyle değil.

milk hakkında yazıp da sean penn için muhteşem, inanılmaz gibi sıfatları kullanmamış olmak imkansız sanırım. o nasıl bir oyunculuktur, her mimik evet abartısız her mimik belli ki uzun uzun çalışılmış ve hayran bırakıyor. ikinci oscar'ı hayırlı olsun şimdiden.

oscar'da en iyi film için yarışacak 5 filmden dördünü izledim ve bence milk dördüncü sırada. çok mu kötü? hayır. ama sean penn'i çıkardığında ortaya neredeyse bir hiç kalıyor. hiçten de öte böyle güzel bir adamın hikayesinin filme çekildiği düşünüldüğünde kocaman bir yazik kalıyor geriye.

doubt

2009-03-12T13:18:00.001+02:00

"oscar öncesi"
öncelikle; tanrı evreni yaratmaya başlar. o uğraşırken şeytan gelir ve kulağına tek bir kelime fısıldar: "neden?" tanrı bir an duraksar. işte o anda suphe doğmuştur.

meryl streep bu filmle 2009 yılı en yi kadın oyuncu Oscar ödülüne aday, philip seymour hoffman da en iyi yardımcı erkek oyuncu ödülüne.

the reader'i izlemediğim için kate winslet'ın perormansını bilmiyorum ama meryl streep resmen döktürmüş bu filmde. o benim için neden "sinema tarihinin gelmiş geçmiş en iyi kadın oyucusu" durun yanıtını vermiş bir kez daha.

heath ledger adaylar arasında olmasaydı philip seymour hoffman da tartışmasız en büyük adayımdı yardımcı erkek oyuncu ödülü için. filmi de beğendim ama bu ikilinin oyunculukları aldı götürdü beni.

En iyi uyarlanmış senaryo dalında da aday gösterilen filmin ise the curious case of benjamin button ve slumdog millionaire'in aday olduğu bu dalda hiç şansı yok bence.

filmin başından sonuna izleyiciyi saran suphe duygusu ve bir edebiyat uyarlaması olduğu herhalinden belli diyaloglarıyla imdb'de aldığı 8.1 puanı fazlasıyla hak ettiğini düşünüyorum.

sonu havada kalıyor gibi cümleler bu film için hafif kalıyor, filmin başından sonuna kadar sonunun olaysız, actionsız biteceği aşikar zaten. ne yani filmin sonunda okul yansın ve tecavüze uğramış küçük çocuk cesetleri bulunsun mu istiyordunuz?

prekazi'ye saygılarımla...

2009-03-12T12:54:00.001+02:00

çekerdik ayağımıza mekosenleri, aşağı mahalleye maç yapmaya inderdik.
beşte devreydi, onda biter...
koltuğunda "memesi" çıkmış meşin top,
hep mikasa olsun isterdik,
olmazdı!
çocuktuk, neden omadığının üzerinde durmazdık
yenilmez bir ordu edasıyla geçerdik iki mahalle arasındaki yolu
kimimiz paytaktı, kimimizin şişedibi gözlükleri vardı
Benimse formamın arkasındaki 8 yazısının yapışkanı tutmazdı hiçbir zaman. Sarkardı
8 numara, o yıllarda hep Rıdvan’dı.

mustafa - bir mustafa kemal filmi...

2009-03-12T12:49:00.001+02:00

beğenmeyecek demiştik ataturkcucukler.

birdirbir oynarken arkadaşlarıyla, ben kimsenin onunde egilmem diyerek oyundan çıksa. ve uzaklara bakıp derin düşüncelere dalsa ne güzel olurdu değil mi?

anadolu'da kurtuluş savaşını başlatmak için rusya'dan silah almasa da akşam mesaiden sonra kendi uretse m1'leri, topları, telsizleri.

parasız kaldığı zamanlarda rusya'dan altın almasa da bir is kursa, adam gibi çalışsa, para biriktirse sonra kurtuluş mücadelesini başlatsa.

şeyhülislam ve diğer din bezirganları kendisi hakkında dinsiz, deccal gibi söylemlerde bulunarak kellesini isterken çıksa din kitlelerin afyonudur, örtünmeyi kaldırıcam, tekke ve zaviyleri kapatıcam dese ve bir güzel linç edilse, asılsa.

halkının yüzde 10'u okuma yazma bilirken, benim halkim aydindir, ileri görüşlü, iyi eğitimlidir dese, cahil demiş olmasa.

gözgöze geldiği ilk kadınla evlenmiş olsa, çoluk çocuğa karışmış olsa, hiç mutsuz olmasa.

ağlamasa, osurmasa, sıçmasa ne güzel olurdu değil mi?

süper kahraman olsa, toys'r us larda gijoe ların yanında oyuncakları da olsa.

yapmayın allah aşkına, bir adamı, bir insanı anlatıyor film. hepimizin kahramanını anlatıyor. ama diyor ki bu adamın, tüm bunları başarırken, zaafları da oldu, şanssızlıkları da.

tüm dünyaya meydan okumuş biri karanlıkta uyusa ne olur uyuyamasa.

deniz baykal diyor ki diktatör gibi anlatmış mustafa kemal'i. 10 yılda gerçekleştirdiklerini dikte ederek yapmıştır mustafa kemal. o cahil halk dikkate alındığında bu devrimin dikte edilmesi gerekir çünkü.

ve buna rağmen senin dikatatör gibi gösterilmiş dediğin bu adam demokrasiye geçmeye çalışıyor, muhalefet partisinin kurulmasına izin veriyor. bunları detaylandırmadığı için mi suçlu can dündar? onun demokrasiye olan inancını hepimiz biliyoruz değil mi deniz baykal?
film atatürk'ün demokrasi inancını anlatmıyor değil mi saros yüzücüsü?

neymiş dini kullanmışmış, dinsiz gibi gösterilmişmiş filmde. çok net olarak ifade etmiş dündar. atatürk'ün ağzından diyor ki: din bireysel olmalıdır. nokta. yazdığı mektupta cenab-ı hak diyor bir de sahi neydi o.

kürt sorunundan bahsedereken kesin olarak altını çizdiği cümle; Türkiye'nin toprak bütünlüğünün bozulmayacağı. her karışı için mücadele eden bu adamın, bu topraklar üzerinde kürt devleti kurulmasına izin vereceği düşüncesi filmin hangi sahnesinde oluştu sende inan anlayamadım.

kıacası, filmden çıktığımda facebook gruplarından siyaseti takip ettiğini düşündüğüm bir kızcagiz, atamı çok aciz göstermiş, zayıf, mutsuz göstermiş, boşu boşuna geldik, çok sinirim bozuldu diye söyleniyordu.

keşke bir de gozunle izleseydin filmi diyemedim, medyada yer alan mit ajanı, amerika'nın, akepe'nin adamı can dündar yorumlarını okuyup okuyup filme gelmeseydin de konuşulabilir olsaydın.

haydi şimdi facebookta bu gruplar seni çağırıyor. hadi güzelim, join this group, iyi bir çocuk olabilirsen belki deniz baykal'ı bile görebilirsin

" Can Dündar ın Mustafa filmi bölücülüğün altyapısıdır"

" saroz uşağı can dündar ın "mustafa" filmini reddediyorum"

hayata dair ne varsa.. hadi ordan hayta..

2009-03-12T10:07:00.001+02:00

hayata dair ne varsa...
diyerek kolayca çıkabilirdim işin içinden ama böyle yapmayacağım.
sinema ve futbol yazmayı planlayarak başladım bu işe. zaten birlikte öğreneceğiz sinemayı ne kadar yazabildiğimi. futbol konusunda ise, duyguları yazmaya çalışacağım. skorlar ve hakem hatalarını defalarca yazdım sözlüklerde ama sıkıldım bundan. şimdilik bu kadar. henüz kimsenin okumayacağını bildiğiniz bir yazıda o okumayacak olana seslenmek güzel bir yazıyı imkansız kılıyor, sevgiyle kalın.